Op 't graf van mijn swagers soontjen Willem Verjannen

Al etende en krijtende gebleven

Moest dan brock of kinderlijck geschrey,
of liever alle bey
u, jonge Bloem, den gorgel als verstricken,
en sittende versticken?
't Is over 't jaer, dat ghij wierd afgepluckt,
en in het graf gedruckt;
en noch helaes! noch klinckt mij door 't gedachte
de kreet, waer aen ghij smachte;
noch vloeckt mijn ziel die bittre bete brood,
die u den aemtocht sloot;
noch kan mijn hert dat deerlijck middag-eten
verswelgen noch vergeten.
Ick liet u frisch, gesond en welgedaen,
en staende voets daer aen
vond ick u wech, en onder 's moeders kermen
verstickt op 's vaders ermen.
Uw' kleene mond, die stracx noch voor dien slag
mij toewierp eenen lach,
bevond ik paersch, geswollen, neergesoncken
en als in schuym verdroncken,
uw' kaken, stracx besprengt van levend root,
soo koud en blaeuw als loot,
uw' handen stijf, uw' oogen toegeloken,
uw teeder hart gebroken.
Onnooselheyd, moest dan soo fel een weer
uw' bloessem slaen ter neer?
Moest ick u nieu, u eerst begonnen leven
soo pijnelijck sien sneven?
Ick had gehoopt, dat ghij op 't blanck papier
den wack'ren veder-swier
uws vaders eens soud hebben nagetreden,
ja selfs voorbij geschreden;
maer ach! de dood dreef al te streng en straf
mijn hoop met u in 't graf:
Die bittere liet u niet toe te toonen,
wat geest in u mocht woonen.
Rust, Willem, dan, lig vredig daer ghij ligt,
en leef in dit gedicht
met int doormengt van tranen-dou geschreven,
soo lang ons rijm sal leven.