Tien gedichten van H. Marsman

De bruid

vorige volgende

De bruid

Ik dacht dat ik geboren was voor verdriet
 
en nu ben ik opeens een lied
aan ít worden, fluisterend door het ijle morgenriet.
Nu smelt ik weg en voel mij openstromen
naar alle verten van den horizon,
maar ik weet niet
meer waar mijn loop begon.
 
De schaduwen van blinkend witte wolken
bespelen mij en overzeilen mij;
en scholen zilvren vissen bevolken
mijne diepte en bliksemend voel ik ze mij
doorschichten en mijne wateren alom doorkruisen
en in mijn lissen vluchten
 
zij zijn mijn kindíren en mijn liefste dromen
 
ik ben nu volgegoten met geluk.
De tranen die ik schreide en de zuchten
zie ik vervluchtigen tot regenbogen
die van mijn ogen springen naar de zon.
 
Waar zijn de bergen van den horizon?
 
Ik zie ze niet




Home

Tien gedichten van H. Marsman
Gedichten van geboorte en dood
Zoo ik iets ben, ben ik een Hagenaar

Sitemap
Gastenboek